In het flikkerend licht van een stroboscoop duurt het even voordat duidelijk wordt wat er in het weinige zichtbare beeld gebeurt. Toch is de afwezigheid van beeld, het zwart, een essentieel onderdeel van dit werk. Terwijl ondertussen de handeling verder gaat en minimaal zichtbaar is, vult de kijker in zijn eigen gedachten het beeld aan en kan door de afstand en de afwezigheid de fantasie tot leven komen. In de korte momenten van licht zien we een vrouw met lang haar. Ze ligt op haar rug en in het begin lijkt het of ze wat ongemakkelijk ligt te bewegen. En dan wordt duidelijk dat ze zich langzaam, al liggend, uitkleedt. Ze trekt haar blouse uit en haar beha, haar broek en haar onderbroek. Ze doet dat met aandacht voor haar lichaam en voor haar opwinding. Ze streelt haar borsten, speelt met haar haar en in haar omgangsvorm met haar lichaam is zij gericht op haar eigen genoegen. Zonder onderbrekingen is het geluid te horen van een machine en van iemand anders, die eveneens steeds meer seksueel opgewonden wordt. Luider en luider wordt het gehijg, en daarmee wordt de vraag wat de relatie is tussen de camera (man/vrouw), de kijker en de vrouw in beeld steeds pregnanter. Het is een spel op de grens van nabijheid en distantie, van intimiteit en afwezigheid, van mogelijkheid en werkelijkheid. Voor Framis zijn relaties aan het einde van deze eeuw steeds meer 'technisch' geworden en wordt ook intimiteit een product dat ingepland wordt in de agenda, zoals seksuele opwinding veroorzaakt wordt door machines. Ook deze tape past in haar werk over eenzaamheid in de stad: de opwinding in eenzaamheid wordt in een niets ontziende openheid getoond, maar juist hierdoor wordt de afstand benadrukt.
 Carla Hoekendijk
|
Assistent: Djeff Badcock
Alicia Framis ° 1967, Barcelona (Spanje)
Lives and works in Amsterdam (Nederland)
|
|
1 9 9 9 
