Een strandweg in de buurt van Provincetown (usa), lang geleden, in 1978. De cottages die er staan, glijden door het beeld. Het zijn beelden die Kobland ooit opnam voor een van zijn eerste projecten. En zoals we deze huisjes zien langskomen, passeren er nog veel meer, gefilmd vanuit het openbaar vervoer van New York en Berlijn. We zien beelden van werelden die we buitensluiten en waar we buitengesloten worden. Het meeste materiaal lijkt een soort landschapsstudie van het stedelijk gebied. Het is een vorm van verbinden van beelden en gedachten dwars door tijd en ruimte heen: een bekend landschap, in een omgeving ver weg, dat tegelijkertijd vergelijkbaar en anders is. De teksten komen uit dagboeken en brieven, en worden nu in een andere context hardop uitgesproken en gecombineerd met een Russische ballade uit 'Sovjet Hits of the Stalinist Era'. Door deze verandering in de context wordt het persoonlijke gemaskeerd en wordt gesuggereerd dat de teksten de vertaling van het liedje zijn. Maar iedere keer als het liedje ten gehore wordt gebracht, is de tekst anders. Het is dezelfde vraag naar authenticiteit die ook gesteld wordt bij het gebruikte geluidsfragment uit Fellini's film 81/2. In een spel van ritmering en esthetica van de beelden, van de machines en van de bewegingen, hun reflecties en kadreringen en de orkestrering van de geluiden lijkt het niet uit te maken waar je de reis begint en waar je naartoe gaat. Beelden, herinneringen en associaties passeren en het lijkt of men vertrekt, men reist om iedere keer dezelfde beelden te vinden, zoals de cottages, die aan het einde nog eenmaal als circusolifanten door het beeld paraderen.
– Carla Hoekendijk |
Ken Kobland ° 1946, New York (USA)
Lives and works in New York (USA)
|
|
1 9 9 9 
