Deze installatie bestaat uit twee videoprojecties aan de korte kanten van een besloten, groene ruimte. De projecties tonen een meisje in een idyllisch landschap, dat met haar poppen Barbie en Ken aan het spelen is. De eerste projectie toont het meisje in totaal, in haar roze jurkje met een zilveren haarband in de gouden lokken, terwijl de tweede projectie een close-up van haar gezicht toont. De ruimte waarin de bezoeker zich bevindt, is aangepast aan de omgeving van het meisje. De muren zijn groen, als door een bladerdek beschenen, en op de grond liggen houtsnippers en aarde, die een indringende geur verspreiden. In het midden van de ruimte ligt een boomstronk waarop de bezoekers kunnen plaatsnemen. Het ogenschijnlijk onschuldige spel van het meisje blijkt zich bij nadere beschouwing op vreemde wijze te ontwikkelen. Ze zingt een liedje: "Come on Barbie, let's go party, oh-o-o-yeah, come on Barbie, let's go party, oeh-oho-oeh-oho", en ze laat de poppen met elkaar dansen. Het dansen verandert al heel snel in vechten en uiteindelijk worden de poppen ontkleed en met een rode en zwarte stift bewerkt. Een sadistisch genoegen straalt van het gezicht van het meisje als zij een scherpe schaar te voorschijn haalt om Ken te 'scalperen'. Haar zware ademhaling, die hard in de ruimte klinkt, roept associaties op met de psychopathische moordenaar in de film 'Halloween'. Uiteindelijk worden de poppen 'levend' begraven en hun graf besprenkeld met rozenwater. Mattsson baseerde de installatie op haar persoonlijke ervaringen van het opgroeien. Kinderen creëren vaak geheime kamers waar volwassenen geen toegang toe hebben. Een eigen intieme ruimte, waar ze dingen doen die ze eigenlijk niet mogen doen of in het openbaar niet willen laten zien. De plek waar het meisje in de video zich schuilhoudt, tussen hoge bomen en dicht struikgewas, lijkt veel op de geheime plek die Mattsson zelf had als kind. Ze wil de bezoekers uitnodigen haar ervaring te delen maar doet dit niet op een dwingende wijze. In tegenstelling tot haar performances, waar ze een veel nadrukkelijker rol ten opzichte van het publiek inneemt, heeft deze installatie een open, contemplatief karakter. De installatie was eerder te zien in het Center for Contemporary Art in Malmø in de herfst van 1998, waar Lena Mattsson de Edstrand Foundation Prize won. Mattsson heeft tot nu toe voornamelijk geëxposeerd en performances gedaan in Zweden, maar momenteel breekt zij internationaal door met dit jaar tentoonstellingen in onder meer Schotland, Denemarken en Maleisië.
– Nathalie Zonnenberg |
Lena Mattsson ° 1966, Kungshamm (Zweden)
Lives and works in Malmö (Zweden)
|
|
1 9 9 9 
