"'These Are Not My Images…' is gebaseerd op de verschillende manieren waarop beeld en geluid met elkaar geassocieerd kunnen worden. Het thema van dislocatie en ontheemding staan centraal in de video door de reis naar het oosten, maar ook door de afwisseling van drie stemmen. Drie verhalen, drie verschillende verhoudingen tot de beelden. Maar er is meer. Naast de beweging, het dwalen door tijd en ruimte, wordt er onderzoek gedaan naar de duurzaamheid van beelden. De beelden worden dood verklaard (de dood van de film, de vernietiging van archieven, het uitvlakken van het verleden).

In dit document, dat eigenlijk een zoektocht naar identiteit is, neemt de maakster afstand. Ze maakt zichzelf los van haar materiaal. Door dit proces wordt ze een toeschouwer: zijn wij niet allemaal meer of minder oplettende toeschouwers? De verteller die verslag doet van deze reis verhaalt over initiatie, verzoening, terugkeer en een rouwritueel. Het geeft het werk een welhaast apocalyptische toon. Kijken. Zien. Luisteren. Bewegen in een landschap. Zoeken in de herinnering. Kijken van een afstand. Hoe kun je de afstand bewaren waardoor de dingen bestaan? Afstand in tijd en ruimte, die zo moeilijk te meten is en zo moeilijk om steeds opnieuw te bepalen. Geluiden, gezichten, stemmen, bewegingen, landschappen, kleuren die doen denken aan de traagheid van sommige reizen waarbij oponthoud en wachten de toeschouwen tot nadenken aanzetten – de beelden werken op elkaar in.

Deze video kan worden beschouwd als een droom over het thema ontheemding (reizen, dwalen, verdwalen). Over de werking van het geheugen (associaties tussen herinnering en dat wat schijnbaar voor de eerste maal wordt gezien of geobserveerd); over reflectie, gekoppeld aan de toestand van ergens zijn en moeten wachten tijdens een reis; over ronddwalen, of over het oproepen van gevoelens. Dit is ook een onderzoek naar de reikwijdte van beelden, naar de kracht waarmee ze zich in ons geheugen griffen of juist niet. Voor hoelang? Hoe worden een plek herinnerd die gedurende een aantal jaren af en toe worden bezocht? Gebaren. Vele handen aan het werk: handen die haar vlechten, die heilige koeien baden, die de vloer vegen alsof er een schaduw wordt weggejaagd, die eten bereiden, die weven, een film monteren, een spijker inslaan. Maar ook handen die rusten, wachten. Kijkende kinderen. Beelden, geluiden die herinneringen verdringen: beelden die door de tijd heen veranderd zijn. Al het werk van Irit Batsry maakt zich na een tijdje los van de werkelijkheid waaruit het is ontstaan. Wat we nu zien, bestaat al niet meer, maar dat vergeten we meestal.

De kinderen zijn groot geworden; sommigen zijn dood. Huizen zijn verwoest, vaardigheden verdwenen. De tijd tast alles aan: gezichten, lichamen, plaatsen, herinneringen. En dan is er het licht, altijd aanwezig in Batsry's werk, sinds haar eerste video-experimenten in de jaren tachtig. Het licht waardoor materie zichtbaar wordt, silhouetten zich aftekenen, beelden ontstaan, waardoor alles tastbaar wordt. Ook 'These Are not My Images..' getuigt hiervan. Batsry bepleit hier een identiteitsonderzoek dat uitgaat van de kracht die beelden hebben om gewone en ongewone ervaringen te laten weerklinken, van de gebeurtenissen uit het heden (simpele dagelijkse handelingen worden kleine rituelen), maar ook van een fascinerende onthechting van deze beelden. De kracht van dit werk ligt in het aspect van vergankelijkheid, dat ontstaat door het heen en weer geslingerd worden tussen fascinatie en het afstand nemen van die fascinatie voor licht, bewegingen van mensen, bewegende beelden van landschappen. Een vernieuwd heden waartoe Batsry ons uitnodigt."

"De ziel van de beelden, hun essentie, vloeit voort uit hun geschiedenis,
uit de mogelijkheid ze keer op keer te bekijken,
wat telkens een ander spoor achterlaat op het oppervlak van de waarneming".

Irit Batsry