Een oude Garrard platenspeler wordt gestart. Traag glijden de groeven van de plaat door het beeld. Bewust wordt het laatste nummer opgezet. De naald valt zwaar in de groef en loom klinken de eerste tonen van een jazzklassieker. Chet Baker zet in. Onvermijdelijk overvalt je de melancholische sfeer die je meevoert in een onbestemd verlangen. Een verlangen dat onvervuld blijft wanneer de plaat halverwege blijft steken. Opnieuw wordt de plaat gestart, maar ook ditmaal loopt het verlangen stuk op de klippen van de groeven. Langzaam maar zeker zwelt op de achtergrond een dreigend gerommel aan. Geluiden van overtrekkende vliegtuigen worden waarneembaar. Dan maken de groeven van de plaat plaats voor gevechtsvliegtuigen die diepe sporen trekken in de lucht. De beelden van straaljagers hebben een bijna even hypnotisch effect als de rondtoerende plaat en de lome baslijn van de muziek. Geen beelden van gruwel en verschrikking. Geen beelden van verwoeste steden, maar van een bijna abstract ballet hoog in de lucht. De implicaties van de onophoudelijke 'sortees' zijn echter keihard voelbaar. Bommen en raketten maken zich traag los en beginnen aan hun weg naar het land in de diepte. Vanuit de lome, veilige sfeer waarin we onbedreigd kunnen wegdromen, zijn we beland in de harde realiteit van de oorlog. Beban voert ons mee naar haar land van herkomst, Joegoslavië. Geboren in Novi Sad, een van de zwaarst gebombardeerde steden tijdens de Kosovo-oorlog, voelt Beban als geen ander het verscheurde sentiment. Het verlangen van de banneling, de afstand en betrokkenheid, de afschuw voor en de compassie met het thuisland… met welke woorden is dit te beschrijven? Let's Call it Love.
– Geert-Jan Strengholt |
Camera: Allessandro Scherillo
Geluid: Ron Wright
Montage: Steve Sprung
Lied: 'For Heaven's Sake', Chet Baker
Breda Beban, 1952, Novi Sad (Joegoslavië)
Woont en werkt in Londen (Groot-Brittannië)
|
|
2 0 0 0 
