Twee mannelijke zwarte acteurs, identieke tweelingen gekleed in rokkostuum, reageren op korte commando's door de jitterbug te dansen, druk op een denkbeeldige gitaar te spelen, en wellustige blikken in de camera te werpen. De performance is een mix tussen een spel, een minstreel en een parodie op racistische genres. De vraag naar identiteit is in het werk van Boyce uitgewerkt in een spel van stereotypen en karikaturen. 'I Want To See It' is haar eerste video en borduurt voort op haar fotografisch werk. 'The burden of representation' in haar werk kan worden getraceerd naar de kritische jaren van 'black art' in Groot-Brittannië. Door de gehele jaren tachtig confronteerden kunstenaars als Sonia Boyce, Keith Piper, Donald Rodney, Claudette Johnson en Janet Vernon zaken die identiteit representeren vanuit een aantal verschillende strategieën. Voorloper van de video 'I Want To See It' is haar fotografieproject 'One Afro, Twenty-Five People' (Manchester, 1996) waarin ze het publiek uitnodigt te poseren voor de camera met een afro-pruik. In dit werk bracht ze een aantal vragen samen over identiteit, verlangen en de stereotiepe fascinatie met de Ander. Het Afro-kapsel is een duidelijk politiek statement, maar het draagt ook de geschiedenis van de zwarte man als clown. Voor Boyce verscherpt dit gebruik van een komisch rekwisiet het beeld en leidt het niet definitief tot een negatief beeld. Haar personen vergeten geen moment wat er gebeurt; ze zijn zich bewust van de aanwezigheid van de camera. Daarbij zijn ze niet alleen bewust van het performance-proces maar geven ze ook actief vorm eraan. Haar doel is de stereotiepe grenzen van zwarte identiteit in twijfel te trekken. Het werk is een symbool vol tweestrijd.
– Ilse Chin |
Sonia Boyce, 1962, Londen (Groot-Brittannië)
Woont en werkt in Londen (Groot-Brittannië)
|
|
2 0 0 0 
