Een vrouw wordt opgemaakt en daarmee leert ze hoe ze haar charmes kan ontwikkelen en haar tekortkomingen kan camoufleren. Het eindresultaat is verassend. In haar werk zinspeelt Priscilla Monge op de permanente en problematische relatie tussen verleiding en agressie. Het is ook een verwijzing naar het westerse schoonheidsideaal dat opgelegd wordt door de media, modeontwerpers, de cosmetica-industrie en Hollywood. Monge behoort tot een groep kunstenaars in Costa Rica die een kritische positie innemen tegenover de veranderingen in de gemeenschap en het leven in Costa Rica. Ze trekken de officiële leer van gelijkheid en rechtvaardigheid die wordt uitgedragen door de staatsinstellingen in twijfel. Het werk van Monge is van begin af aan een bevraging van een gesluierde realiteit, binnen een consistent, sterk conceptueel kader. Verre van een traditioneel feministische houding aan te nemen, richt Monge zich direct tot de onderliggende aspecten van een zelfvoldane sociale omgeving die niet ter discussie staan: de subtiele patronen van agressie en dominerende mechanismen, de dubbelzinnige verhouding tussen slachtoffer en dader. Dubbelzinnigheid karakteriseert het werk van Monge: "Is het echt of is het slechts een spel?" Ze werkt telkens weer met de verhoudingen tussen liefde en haat, slachtoffer en agressor en verrijkt die met ontelbare nieuwe lagen.
– Ilse Chin |
Make-up: Angel Rafael
Script: Priscilla Monge, Carla Ramírez
Camera: Luis Castro
Muziek: Alexander Orozco
Priscilla Monge, 1968, San José (Costa Rica)
Woont en werkt in San José (Costa Rica)
|
|
2 0 0 0 
