'Maud, a monodrama' is een gedicht van Alfred Lord Tennyson uit 1855, waarin een man verslag doet van zijn obsessieve liefde voor de edele Maud. De dichter beschreef hem als "de erfgenaam van krankzinnigheid... tot herstel verheven door de heilzaamheid van een pure en heilige liefde... van de hoogste toppen van triomf afglijdend in de diepste diepten van ellende, gedreven tot krankzinnigheid door het verlies van haar die hij liefhad." Martin Sercombe maakte een visuele en auditieve interpretatie van dit gedicht op video, die de basis vormt voor zijn performance met stemkunstenaar-muzikant Sinead Jones. Sercombe en Jones werkten al eerder samen voor de video 'Singing the Horizon' (1997), een cyclische verkenning van een landschap door middel van auditief-visuele synthese. Daarna maakten ze 'Tongues Undone' met dichter-performer Chris Cheek (1998). In deze complexe performance stonden interactie en transformatie van beeld, geluid, visuele en gesproken taal centraal. Poëzie speelde hierin een belangrijke rol op verschillende niveaus. In 'Maud' voeren poëzie en landschap een dialoog, vloeien samen, en versterken elkaar. De enkele fragmenten die Sercombe uit het lange gedicht gebruikt, zijn voldoende om het scala van emoties dat de ik-figuur doorloopt duidelijk te maken. De stukken tekst worden eerst in voice-over verstaanbaar voorgedragen door Sercombe. Daarna recyclet hij de fragmenten in vele elektro-akoestische bewerkingen, waardoor de muzikale en concrete eigenschappen en het prachtige ritme van deze poëzie aan bod komen. De deconstructie van de woorden schept een gelaagd en echoënd landschap van geluid, dat de intense emoties van het gedicht voelbaar maakt. De begeleidende beelden zijn afkomstig uit twee volkomen verschillende landschappen: de Nieuw-Zeelandse bush met viswatertjes in de zomer, en Engelse bossen en moerassen in de winter, die soms doen denken aan 'Singing the Horizon'. De zeer langzame digitale 'sluitertijd' en de cyclische bewegingen van de hand-held camera zorgen voor naijlende, soms geheel abstracte beelden, die evenals de soundtrack corresponderen met de toon van de poëziefragmenten. Gedurende de performance wordt de tape geprojecteerd op een groot doek. De soundtrack wordt live aangevuld door de stem van Jones in de rol van Maud, die tijdens het eerste gedeelte onzichtbaar is voor het publiek. In het laatste gedeelte voert ze een choreografie uit op het toneel, waarbij onzichtbare sample triggers op haar lichaam rechtstreeks reageren op haar bewegingen. In haar performance integreert ze elektronisch bewerkte samples, bewegingen en live stemimprovisatie. De video begint met zonovergoten bos, dat zindert van verwachting. Het "aanstonds zullen wij elkaar ontmoeten," klinkt verlangend. Maar al gauw wordt het broeierig, de vervormde stem lijkt afkomstig van een vreemde geest in het hoofd van de verliefde man, als een voorbode van zijn krankzinnigheid. Hij probeert de stem het zwijgen op te leggen, maar er komen alleen maar meer stemmen. Er verschijnen takken met doorns en rode bessen, de liefde wordt pijnlijk, de stem verontrustend. Als de heldere kleuren plaats maken voor kale grijze winter, slaat de wanhoop toe. De man wordt in een draaikolk van onheil gezogen. Zijn bezetenheid en zijn "morbide haat en afgrijzen" worden hoorbaar in de muziek. Dan verschijnt Maud ten tonele in een wit Victoriaans kostuum. Ze onderschept de geprojecteerde beelden en werpt een schaduw op het doek, terwijl ze antwoordt met haar stem en bewegingen. Achter haar is nog een glimpje zon te zien. Als het gemartelde hart van de krankzinnige wringt het streepje licht zich in allerlei bochten, verandert dan in een lege huls, en dooft.
– Lies Holtrop |
Video: Martin Sercombe
Zang, viool: Sianed Jones
Martin Sercombe, 1953, Exeter (Groot-Brittannië)
Woont en werkt in Norwich (Groot-Brittannië)
Sianed Jones, 1959, Aberystwyth (Groot-Brittannië)
Woont en werkt in Lowestoft (Groot-Brittannië)
|
|
2 0 0 0 
