Drie simpele steentjes spelen de hoofdrol in 'Re:location'. Steentjes die Hooykaas en Stansfield vonden in een kopermijn in het zuiden van Spanje en die ze in hun drieluik volgen op een denkbeeldige reis. Beginnend bij de plek waar het steentje van de grond wordt geraapt, gevolgd door beelden van de omgeving en van personen die deze omgeving filmen of fotograferen. Om in elk van de drie delen te eindigen bij de plek die de steen krijgt in het geheugen: in het menselijk geheugen – gesymboliseerd door vervormde beelden van de steengroeve die op een hoofd zijn geprojecteerd – of in een kunstmatig geheugen, dat kan variëren van een fotoalbum tot een museumdepot. Elk deel van het drieluik heeft een vergelijkbare opbouw en kent beeldelementen die ook in de andere delen terugkeren. Daarmee vertoont 'Re:location' de kenmerken die inmiddels tot het handelsmerk zijn geworden van de films, video's, installaties en cd-roms die Hooykaas en Stansfield de afgelopen vijfentwintig jaar als duo maakten: ingetogen beelden die kalmpjes voorbijglijden. Cyclisch verlopende beeldverhalen, zonder lineaire ontwikkeling, zonder dramatisch hoogtepunt. Ook in thematiek verwijst de video naar hun eerdere werk. Net als in hun vroege films uit de jaren zeventig benadrukken ze in 'Re:location' het onlosmakelijke verband tussen techniek en natuur. En net als in de cd-rom 'Person to Person', die vorig jaar werd bekroond met de Grand Prix of New Media, stellen ze hier de vraag wat er gebeurt met een locatie wanneer je er een souvenir van meeneemt – of dit nu een steentje, een foto van de plek, of een beeld meegedragen in de herinnering is. Heb je dan iets aan die plek ontstolen, laat je een leegte achter? En wat als je dat souvenir op een andere plek laat zien, hoe verhoudt het zich dan tot zijn origineel?
– Anne van Driel |
Madelon Hooykaas, 1942, Maartensdijk (Nederland)
Elsa Stansfield, 1945, Glasgow (Groot Brittannië)
Wonen en werken in Amsterdam (Nederland)
|
|
2 0 0 0 
