In the heliotropical noughttime following a fade of transformed Tuff and, pending its viseversion, a metenergic reglow of beaming Batt, the bairdboard bombardment screen, if tastefully taut guranium satin, tends to teleframe and step up to the charge of a light barricade. Down the photoslope in syncopanc pulses, with the bitts bugtwug their teffs, the missledhropes, glitteraglatteraglutt, borne by their carnier walve.
(from: Finnegans Wake)
In zijn boek 'Memory Trade' onderneemt Darren Tofts een poging de condition humaine te schetsen van een tijdperk waarin we de logica van de elektronische media volledig hebben geïnternaliseerd. Als literair criticus van cybercultuur geeft Tofts daarbij een fascinerende kijk op Joyce's 'Finnegans Wake'. Hij beschrijft dat boek als een 'hypermnesiac machine', een op hol geslagen droommachine waarin informatie uit diverse culturen, filosofieën en mythologieën met elkaar verbonden raakt. Een droom van de menselijke geschiedenis als een collectief onbewuste waarin alle taal en identiteit fuseert. In navolging van Marshall McLuhan beschrijft hij Joyce als een soort visionair die de ontwikkelingen van hypertext en hypermedia al in 'Finnegans Wake' voorvoelde en wist te vertalen. De 'stream of consciousness' van 'Finnegans Wake' opent als het ware het zicht op een wereld waarin we de logica van de elektronische media omarmd hebben. Een wereld waarin we als vanzelf – niet gehinderd door vastliggende patronen of de grenzen tussen media – fluïde relaties leggen in taal, tekst, beeld en geluid. Deze stroom van taal die alle grenzen van taal en medium overschrijdt, vormt het uitgangspunt voor het project 'The Wake – History is a Nightmare from which I am trying to wake up'. Geen poging om 'Finnegans Wake' te verfilmen, maar een poging om naar analogie van dit taallandschap beelden te genereren van een zelfde complexiteit en gelaagdheid.
What then agentlike brought about that tragoady thundersday this municipal sin business? Our cubehouse still rocks as earwitness to the thunder of his arafatas but we hear also through successive ages that shebby choruysh of unkalified muzzlenimiissilehims that 16 would blackguardise the whitestone ever hurtleturtled out of heaven. Stay us wherefore in our search for tighteousness, O Sustainer, what time we rise and when we take up to toothmick and before we lump down upown our leatherbed and in the night and at the fading of the stars ! For a nod to the nabir is better than wink to the wabsanti.
(from: Finnegans Wake)
Lemmerz en Kvium beschrijven 'Finnegans Wake' als droomboek, geschiedenisboek en necrologie in één. Het boek schept een eigen linguïstisch universum, waarin door middel van een soort droomdialect de geschiedenis van de wereld opnieuw wordt verteld. In 'The Wake…' beogen ze een 'film' te maken die zijn eigen beelden voortbrengt. Een beeldtapijt dat als een koortsachtige droom zijn eigen grammatica construeert. 'The Wake…' probeert Freuds droomduidingen, het vertalen van dromen, om te draaien en de droomtaal van Joyce als het ware om te zetten naar beelden. Deze beelden vormen een nieuwe droom die eigen beelden en beeldconstructies voortbrengt. Hoewel The Wake een multimedia project is en verschillende verschijningsvormen kent, wordt de kern gevormd door de acht uur durende film. Deze monsterfilm volgt geen duidelijk lineair plot, maar bestaat uit voortdurend muterende scènes. Beelden doordringen elkaar, fuseren, transformeren, waarbij de toeschouwer naadloos van laag naar laag wordt gezogen. Historische beelden desintegreren en gaan op haast organische wijze over in surreële droomscènes. Door de in getransformeerde vorm terugkerende beelden wordt het cyclische karakter van de beeldenstroom verheven boven de lineariteit van de film. Een visuele, psychotropische reis door een collectieve menselijk geschiedenis is het resultaat.
Yet may we not see still the brontoichthyan form outlined a- slumbered, even in our own nighttime by the sedge of the troutling stream that Bronto loved and Brunto has a lean on. Hic cubat edilis. Apud libertinam parvulam. Whatif she be in flags or flitters, reekierags or sundyechosies, with a mint of mines or beggar a pinnyweight. Arrah, sure, we all love little Anny Ruiny, or, we mean to say, lovelittle Anna Rayiny, when unda her brella, mid piddle med puddle, she ninnygoes nannygoes nancing by. Yoh!
(from: Finnegans Wake)
Al in de productie van de film vindt een stapeling van creatieve impulsen en intenties plaats, laag op laag op laag. Acteurs, performers, cameramensen, editors en beeldwizards werken als in een surrealistisch cadavre exquis aan een werk dat aan hun individuele expressie ontsnapt. Een belangrijk deel van 'The Wake…' berust op Kviums performances. Scènes daaruit worden door de camera verbeeld, maar deze beelden worden op hun beurt bewerkt en met andere beeldlagen verbonden. Zo wordt iedere vorm van intentionaliteit en directe betekenis bij voorbaat omgebogen, omgeleid en in de maalstroom van de droom getransformeerd. Om de fluïditeit van de beelden en hun associatieve mutaties volledig vrij te laten, heeft de film geen vaste soundtrack gekregen. Daarmee is hij bevrijd van de descriptieve, en dus restrictieve eigenschappen van de taal, en wint zo aan universele kracht. 'The Wake…' als project kent een aantal manifestatievormen en ook op het World Wide Video Festival duikt 'The Wake…' in diverse gedaantes op. Op enkele plaatsen zal de film op beeldschermen te zien zijn, als een tijdelijk venster op een borrelend brein. The Dreamer is still dreaming! Daarnaast wordt 'The Wake…' als video-installatie gepresenteerd waarbij vooral de immersieve kwaliteit naar voren komt. Op vier grote schermen worden vanaf DVD wisselende scènes uit de film geprojecteerd. De toeschouwer bevindt zich er middenin, opgenomen en ondergedompeld in een eindeloze droom. Wat het effect van deze onderdompeling is, is moeilijk te zeggen. Bij een acht uur durende viewing ontstaat na verloop van tijd onvermijdelijk een vorm van geheugenverlies. Wat heb je gezien, heb je dit al eerder gezien, was het wel hetzelfde of is het een associatieve link? Als in een droom kan een soort 'looped consciousness' ontstaan, waarin je dezelfde scènes steeds opnieuw kunt beleven zonder je daar werkelijk van bewust te zijn; of er kan een permanente staat van déjà-vu ontstaan, waarin je elk nieuw beeld meent te herkennen. Het zal in ieder geval moeilijk zijn afstand te bewaren en de beelden buiten te sluiten. Bij het betreden van de ruimte ben je al deel geworden van de droom. Voor je het weet, droom je mee, verbind je je eigen innerlijke beelden met die van de omringende hallucinatie.
Just one moment. A pinch in time of the ideal, musketeers! Alphos, Burkos and Caramis, leave Astrelea for the astrollajerries and for the love of the saunces and the honour of Keavens pike puddywhackback to Pamintul. And roll away the reel world, the reel world, the reel world! And call all your smokeblushes, Snowwhite and Rosered, if you will have the real cream! Now for a strawberry frolic ! Filons, filoosh ! Cherchons la flamme! Famm- famm! Fammfamm!
(from: Finnegans Wake)
De volledige versie van de film, op 35mm, is gedurende acht uur te zien in een speciaal Live-event. Geprojecteerd op een groot scherm schept 'The Wake…' een soort kosmos voor één nacht, van zonsondergang tot zonsopgang de volgende morgen. De film wordt live van een soundtrack voorzien door een ensemble van 10 DJ's . Beeld en geluid kunnen als een soort DJ Symfonie ervaren worden. Dror Feiler, DJ Wunderbaum & August Engkilde hebben een basis-track gecomponeerd, een soundscape dat de achtergrond vormt voor het marathonconcert. Dezelfde spanning tussen collectiviteit en individualiteit, die ook de productie van de film kenmerkt, komt hier tot uiting. DJ's, hyperindividualisten bij uitstek, moeten hier de aanwijzingen volgen van een dirigent. Maar hoe dirigeer je een orkest van DJ's? Ook de dirigent moet zich tussen uitersten bewegen en zich in dit spanningsveld begeven om richting te geven aan een misschien wel onbestuurbare 'flow'. Omdat de film niet lineair van opzet is, zal de bezoeker in en uit kunnen lopen, om manifestaties van dezelfde droom op andere locaties te ervaren. Zo zal hij het gevoel hebben steeds een nieuwe virtuele droom te betreden. Hij stapt als het ware in en uit een collectief onderbewuste – een wolk van beelden en associaties waarin de bezoeker zelf de integrerende instantie vormt. De meest recente verschijningsvorm van 'The Wake…' is de 'webbed version', een interactieve versie die werkelijk de gelegenheid zal bieden om mee te dromen. In 'The Wake Interactive' hebben scènes uit de film op uiteenlopende manieren vorm gekregen. Korte filmclips maken plaats voor animaties of interactieve games. Het startpunt voor deze virtuele droom wordt bepaald door een op Java gebaseerde 'Randomiser' die de bezoeker op een willekeurige plaats in het netwerk laat beginnen. Van daaruit dienen zich een aantal alternatieve scenario's aan, die echter buiten de directe controle van de bezoeker vallen. Van navigatie is dan ook nauwelijks sprake, eerder van impulsieve, onvoorspelbare keuzes waarvan de gevolgen niet zijn te overzien. Er is geen weg terug. Omdat de bezoeker een willekeurig scenario of een combinatie van scenario's krijgt voorgeschoteld uit een database zal hij zelfs wanneer hij dezelfde keuzes denkt te maken geen tweemaal dezelfde droomsequentie doorlopen. Deze webversie is echter maar het begin van een project met mondiale ambities. De scènes uit de film vormen de aanzet en bieden een open netwerk van associatieve relaties, waarin media en culturen zich zullen vermengen. Door een 'Dreamsharer' en een boodschapper-service in te bouwen geven de makers anderen de gelegenheid hun eigen droomscènes en verhalen toe te voegen. Dromers kunnen beelden plaatsen en hun dromen in tekstvorm of als SMS-bericht achterlaten. Zo zal op den duur 'The Wake…' kunnen uitgroeien tot een eindeloze droom van een mondiaal brein, een delirium van mondiale proporties.
Whath? Hear, O hear, living of the land! Hungreb, dead era, hark! He hea, eyes ravenous on her lippling lills. He hear her voi of day gon by. He hears! Zay, zay, zay! But, by the beer of his profit, he cannot answer. Upterputty till rise and shine! Nor needs none shaft ne stele from Phenicia or Little Asia to obelise on the spout, neither pobalclock neither folksstone, nor sunkenness in Tomar's Wood to bewray how erpressgangs score off the rued. The mouth that tells not will ever attract the unthinking tongue and so long as the obseen draws theirs which hear not so long till allearth's dumbnation shall the blind lead the deaf. Tatcho, tawney yeeklings! The column of lumps lends the pattrin of the leaves behind us. If violence to life, limb and chattels, often as not, has been the expression, direct or through an agent male, of womanhid offended, (ah! ah!), has not levy of black mail from the times the fairies were in it, and fain for wilde erthe blothoms followed an impressive private reputation for whispered sins?
(from: Finnegans Wake)
– Geert-Jan Strengholt |
Camera: Lars Beyer, Steen Moller Rasmussen
Montage: Jacob Thuesen, Per K. Kirkegaard, Anja Farsig
Muziek, director: Dror Feiler
DJ's: Dror Feiler, Anders-Peter Andreasen (DJ Wunderbaum), August Engkilde, Aron, Tanja, Aardvarck, Jansenis, Alec Smart, Mark Poysden
Productie: Dino Raymond Hansen, Robert Grant
Christian Lemmerz, 1959, Karlsruhe (BRD)
Michael Kvium, 1955, Horsens (Denemarken)
Wonen en werken in Kopenhagen (Denemarken)
|
|
2 0 0 0 
